BESCHOUWING BETREFFENDE DE E-CAT QX DEMO VAN 24 NOV 2017 IN STOCKHOLM

Door: Mats Lewan

26 november 2017

Vertaling: Paul Harmans

Bron: https://animpossibleinvention.com/2017/11/26/reflections-on-the-nov-24-e-cat-qx-demo-in-stockholm


Op 24 november 2017 gaf Andrea Rossi in Stockholm, Zweden, een demonstratie van zijn derde generatie E-Cat reactor, de E-Cat QX, voor een groep genodigden van ongeveer 80 personen. Hier mijn beschouwing betreffende het evenement in mijn rol van organisator en presentator.


Andrea Rossi (r) en Fulvio Fabiani bereiden de E-Cat QX demo in Stockholm voor
(Foto: Mats Lewan)

Eind juli vertelde Rossi mij dat hij had besloten eind oktober in Stockholm een demonstratie te geven van zijn E-Cat QX en hij vroeg mij of ik de taak van presentator van het evenement op mij wilde nemen. Ik stemde toe op voorwaarde dat ik niet verantwoordelijk zou zijn voor het toezien op de metingen (die vervolgens werden gedaan door ingenieur William S. Hurly, met werkervaring in kerncentrales en raffinaderijen). Later werd het evenement verzet naar 24 november en werd mijn taak uitgebreid met de praktische regeling van het evenement enz.

Ondanks dat ik geen toezicht hoefde te houden op de metingen, wilde ik wel zeker stellen dat de testprocedure was ontworpen op een manier die minstens wat relevante informatie zou opleveren. Vanuit mijn gezichtspunt, meteen vanaf het begin, was het duidelijk dat de demo geen transparant wetenschappelijk experiment zou zijn waarbij alle details zouden worden verschaft, maar een demonstratie van een uitvinder die zelf zou beslissen welke details zouden worden geopenbaard. Maar om het zinvol te maken zouden er minimaal iets van waardes en metingen te zien moeten zijn.

Aan de ene kant denk ik dat het jammer is dat Rossi ervoor koos enkele belangrijke metingen uit de weg te gaan, bang dat het zijn concurrenten teveel informatie zou verschaffen. Aan de andere kant kan ik hem begrijpen omdat hij snel een product op de markt wil hebben, wat momenteel blijkbaar zijn hoofdzaak is.

Voor wat betreft de technische details van de demo, die beschrijf ik kort aan het eind van dit artikel, tezamen met de gesprekken die ik in de aanloop naar het evenement met Rossi had.

Uiteindelijk werd het evenement gehouden in een conferentiecentrum in het centrum van Stockholm en ging probleemloos van start. Ik was verheugd gedurende het evenement een geïnteresseerd publiek te zien, vanaf mijn introductie tot aan de demo en een eventuele theorie gepresenteerd door Carl-Oscar Gullström, een kerngeleerde met een focus op mesonfysica.

Een video-opname van het evenement, behalve de presentatie van de theorie:

 

Hier is tevens een pdf-versie met mijn slides:
https://animpossibleinvention.files.wordpress.com/2017/11/e-cat-qx-demo-24nov2017-slides.pdf

En een pdf met de theoriepresentatie door Carl-Oscar Gullström:
https://animpossibleinvention.files.wordpress.com/2017/11/carl-oscar-gullstrom-theory-presentation-preliminary.pdf

De video-opname van Gullströms presentatie staat hieronder. Het was behoorlijk uitdagend voor het grootste deel van het publiek, inclusief mijzelf, ondanks dat ik aan het eind trachtte een samenvatting van zeer hoog niveau van de inhoud te maken die ik eerder met Gullström had besproken.

 

Om de demo samen te vatten, er waren verscheidene details die werden besproken, van de problematische elektrische metingen, tot de waarneming dat Rossi iets binnenin het controlesysteem betastte, net voordat een aanvullende meting zou worden verricht (zie hieronder). Uiteindelijk vond ik dat er aanvaardbare verklaringen waren voor alles dat gebeurde en het resultaat is een duidelijke warmte output met een zeer kleine elektrische input van het controlesysteem.

Echter, als ik een investeerder was die overwoog in deze technologie te investeren, dan zou ik verdere besloten testen willen zien met accurate metingen gedaan door onafhankelijke experts, met name wat de elektrische input betreft, door dergelijke testen op een manier uit te voeren die deze experts zouden beschouwen als relevant.

Technische details van de demo
De E-Cat QX is een kleine reactor die net als de eerdere E-Cat reactoren waarschijnlijk een hittegenerator is gebaseerd op een Lage Energie Nucleaire Reactie – LENR – met een energiedichtheid gelijk aan andere nucleaire reacties, waarbij meer dan 1 miljoen keer de hoeveelheid energie per gram brandstof vrijkomt dan bij chemische reacties, maar zonder hoge straling, iets dat het algemene nadeel is bij de bekende nucleaire reacties.

De claims van de E-Cat QX zijn:

– volume = 1 cm3
– warmte output 10-30 W
– verwaarloosbare input energie
– interne temperatuur > 2600 C
– geen straling hoger dan de achtergrondstraling

– tijdens de demo werd een cluster van drie reactoren getest.


De E-Cat QX cluster binnenin een warmtewisselaar met daaraan de waterslangen en elektrische aansluitingen. Op de achtergrond in de witte box met het E-Cat logo zit het controlesysteem
(Foto: Mats Lewan)

De testprocedure bestond uit twee delen – warmte output energie en elektrische input energie van het controlesysteem – in essentie een black box van onbekend ontwerp en aangesloten op de netstroom.

Het meten van de warmte output energie was vrij rechttoe rechtaan: water werd uit een kan met koud water naar een warmtewisselaar gepompt die rondom de E-Cat QX was gebouwd, dat water werd opgewarmd zonder koken en werd dan in een reservoir opgevangen waar de totale hoeveelheid aan water werd gewogen met gebruik van een digitale weegschaal.

Een tweede methode voor het vaststellen van de output energie stond ook gepland – het meten van het uitgestoten lichtspectrum van de reactor met de verschuivingswet van Wien om de temperatuur binnen de reactor vast te stellen via de golflengte met de maximale intensiteit in het spectrum, om dan met de Stefan-Boltzmann wet te berekenen wat de uitgestraalde energie is afkomstig van de temperatuur.

Deze twee resultaten zouden tijdens de demo met elkaar worden vergeleken, maar helaas, de tweede methode werkte onder de condities op de demo niet goed, er was teveel licht dat de meting verstoorde.

De methode voor het meten van de elektrische input energie was problematischer. De totale energieconsumptie van het controlesysteem kon niet gebruikt worden omdat het systeem, volgens Rossi, een actieve koeling gebruikt om oververhitting binnenin te voorkomen, dat vanwege een complex elektronisch ontwerp. Op dit punt van onderzoek en ontwikkeling van het systeem is het totale energieverbruik van het controlesysteem daarom van dezelfde orde van grootte als de vrijgekomen hoeveelheid energie van de reactor en daarom heeft het geen nut het verbruik van het controlesysteem te meten. Dat moet duidelijk opgelost worden door een controlesysteem te maken dat geoptimaliseerd is zodat er een commercieel levensvatbaar product ontstaat.

In plaats daarvan was het doel het stroomverbruik van de reactor zelf te meten. Met gebruik van Joule’s wet (P=UI), maar Rossi wilde het voltage dat door de reactor loopt niet meten, hij beweerde dat het gevoelige informatie zou onthullen.

Hij wilde de stroom meten door een 1 ohm weerstand in serie met de reactor te plaatsen om vervolgens het voltage over de weerstand met een oscilloscoop te meten en dan de stroom berekenen via de wet van Ohm (U=RI), het voltage delen door de weerstand (zijnde 1 ohm). Het accepteren van een oscilloscoop was goed omdat dit de golfvorm zou laten zien en ook omdat vreemde golfvormen en hoge frequenties metingen met een gewone voltmeter niet betrouwbaar maken.

Maar zoals al gezegd, het weten van de stroom is niet genoeg. Rossi’s claim was dat als de reactor draaide, de reactor een plasma binnenin bevatte met een weerstand gelijk aan die van een gewone geleider – dicht bij nul. Elektrisch gezien betekent dit dat de reactor een verwaarloosbare hoeveelheid stroom verbruikt, maar het was slechts een aanname en ik wilde dat geloofwaardig maken via andere metingen.

Mijn voorstel, dat Rossi accepteerde, was om de reactor na de actieve draaitijd te verwijderen en die eerst te vervangen voor een geleider, daarna met een weerstand van ongeveer 800 ohm als een dummy om te kijken hoe het controlesysteem zich zou gedragen. De geleider zou gelijke metingwaardes moeten verschaffen als met de reactor als de reactor zich zou gedragen als een geleider. Aan de andere kant zou het gebruiken van de 800 ohm weerstand laten zien of het controlesysteem mogelijk de gemeten stroom zou vasthouden, vermoedelijk ongeveer 0.25A met een hogere weerstand in het circuit. Op 0.25A zal een 800 ohm weerstand ongeveer 50W verbruiken, dat zal worden omgezet in warmte en dat kan dan de opgewekte warmte in de reactor verklaren zonder enige reactie, dus alleen vanwege elektrische verwarming.

Tijdens de demo werd 1000 gram water 20 graden Celsius verwarmd in één uur, dat betekent dat de totale energievrijgave 1000 x 20 x 4.18 = 83,600J was en de thermische energie is dan 83,600/3600 = 23W.

Het voltage over de 1 ohm weerstand was ongeveer 0.3V, dus de stroom 0.3A. De stroom verbruikt door de weerstand was dan ongeveer 0.09W en als de reactor zich zou gedragen als een geleider, dan zou het stroomverbruik veel minder zijn.

Door een geleider als dummy te gebruiken was het voltage over de 1 ohm weerstand ongeveer 0.4V, dus gelijk als met de reactor in het circuit. Met de 800 ohm weerstand was het voltage over de 1 ohm weerstand ongeveer 0.02V en de stroom dus ongeveer 0.02A. Het stroomverbruik van de 800 ohm weerstand was dan 0.02 x 0.02 x 800 = 0.3W, dus veel lager dan de thermische energie opgewekt door de reactor.

Deze dummy metingen kunnen op verschillende manieren worden geïnterpreteerd, ze geven een COP (output energie/input energie) variërend van 40 tot tienduizenden. Helaas kan via deze methode geen antwoord worden gegeven aangaande het COP, maar zelfs als je de laagste schatting neemt, is het zeer hoog, duidend op een energiebron die bruikbare thermische energie opwekt met een zeer kleine input energie nodig voor de controle van het systeem.

Tijdens de demo, zoals te zien in de video-opname, stelde Rossi iets bij binnenin het controlesysteem net voordat de dummy metingen zouden plaatsvinden. Het is duidelijk dat men zich kan afvragen of hij het systeem bijstelt om een gewenste meetwaarde te verkrijgen.

Zijn antwoord was dat hij een luchtinlaat opende na twee uur draaien omdat de actieve koeling niet werkte als het systeem was uitgeschakeld. Dit komt duidelijk neer op een kwestie van vertrouwen en persoonlijk ben ik tot de conclusie gekomen, nadat ik dit tot in detail met Rossi heb besproken, dat zijn verklaring aanvaardbaar en vertrouwenswaardig is.

Echter, zoals ik hierboven al beweerde, als ik een investeerder was die overwoog in deze technologie te investeren, dan zou ik verdere besloten testen willen zien met accurate metingen gedaan door onafhankelijke experts, met name wat de elektrische input betreft, door dergelijke testen op een manier uit te voeren die deze experts zouden beschouwen als relevant.

Gegevensrapport van de metingen gedaan op 24 november 2017 op de E-Cat Quarkx tijdens de test bij het IVA, Grev Turegatan 16, Stockholm, Zweden
Tijdsduur van de testperiode: 1 uur: de meting is gedaan nadat het apparaat een behoorlijke, constante temperatuur had bereikt.
Hoeveelheid water door de reactor gepompt: 1000gr.
Watertemperatuur bij de input van de reactor: 21C
Watertemperatuur bij de output van de reactor: 41C
Delta T: 20C
Geproduceerde energie: 20 x 1.14 = 22.8 Wh/h
Meting van de door de E-Cat verbruikte energie (tijdens het uur werd gedurende 30 minuten geen energie aan de E-Cat geleverd):
V: 0.3
OHM: 1
A: 0.3
Wh/h 0.09/2= 0.045
Verhouding tussen de geproduceerde en de verbruikte energie: 22.8/0.045 = 506.66

Instrumentatie gebruikt voor de metingen:
Oscilloscoop Tektronix TBS 1052B
K probes Omega geleverd en gekalibreerd door Prof. Bo Hoistad van de universiteit van Uppsala
Water pomp Prominent. Het verpompte water werd in een plastic houder die op een weegschaal stond opgevangen om de exacte hoeveelheid water te kunnen meten dat door de E-Cat was gegaan.
Temperatuur Data Logger: PICO Technology
De weegschaal om het water te wegen dat door de E-Cat liep werd geleverd door ingenieur Mats Lewan uit Stockholm.

William S. Hurley
Senior Engineer- Endeavor
Los Angeles

----------------------------------------------------------


Mats Lewan is een schrijver, spreker en wetenschapsjournalist die zich focust op cutting edge technologieën en de impact daarvan op onze levens en de gemeenschap. Hij is de schrijver van het boek ‘An Impossible Invention’, waarin hij het verhaal vertelt van Andrea Rossi, de E-Cat en LENR.
(www.animpossibleinvention.com)



http://animpossibleinvention.com/get-the-book



https://animpossibleinvention.com/blog


  Share


TERUG NAAR PAGINA ARTIKELEN