REFLECTIES OP REPLICATIES

Door: Frank Acland

4 april 2015

Vertaling: Paul Harmans

Bron: http://www.e-catworld.com/2015/04/04/reflections-on-replications


Er zijn inmiddels honderden reacties gekomen op het MFMP live experiment en ik vond dat ik er ook één moest schrijven, met als doel een reflectie op het replicatieonderwerp in het algemeen.

Het Rossi Effect lijkt in enkelen een bijna onverzadigbare nieuwsgierigheid te hebben opgewekt en een drang de geheimen van LENR te ontdekken. Het Lugano verslag is een katalysator geweest bij het aanmoedigen van de replicators, en het werk van Alexander Parkhomov heeft dat verder versterkt. De motivatie voor repliceren is niet zo moeilijk te begrijpen omdat we te maken hebben met wat wel eens de meest belangrijke ontdekking in de geschiedenis van de wetenschap kan zijn.

De variaties in resultaten bij koude kernfusie replicatiepogingen in de dagen van Fleischmann en Pons zorgde ervoor dat koude kernfusie in de ogen van de wereldwijde media en de gevestigde wetenschappelijke gemeenschap onmogelijk was. En het waren de negatieve resultaten die toen de meeste aandacht kregen. Ik denk dat ook dat het mogelijk is dat het onvermogen om de resultaten van Alexander Parkhomov te repliceren een dempend effect op het enthousiasme van enkelen heeft, en tevens de sceptici en twijfelaars aanmoedigt deze dempende effecten te versterken.

Gegeven de aard van de mens is zoiets te verwachten, maar ik zie het niet als een heel groot probleem. We hebben het hier over een grotendeels onbekend onderzoeksterrein, het valt terecht onder de onontgonnen gebieden der wetenschap. Experimenten zonder doorslaggevende resultaten zullen sommigen ertoe brengen twijfel te zaaien over het gehele terrein van LENR en op de spelers op dat gebied.

Ik verwacht echter niet dat serieuze replicators, die ervan overtuigd zijn dat het tonen van overtuigende LENR reacties mogelijk is, hun zoektocht zullen opgeven.

Andrea Rossi heeft op dit terrein zijn eigen pad gebaand en heeft blijkbaar veel van de problemen die de replicators nu ondervinden opgelost. Het is net alsof hij voorop ligt in een race naar de top van een berg en waarbij hij naar beneden kijkt op de groep replicators die ook de top trachten te bereiken, maar daarbij de verkeerde paden nemen en verdwaald raken in het bos en over rotsblokken struikelen, maar toch vastbesloten zijn in hun pogingen de weg te vinden en de leider in te halen.

Rossi’s werk geeft aan dat het bereiken van consistent succes bij het creëren van werkbare LENR mogelijk is, en ik denk dat het geloof in die mogelijkheid vele anderen die betrokken zijn bij replicaties motiveert en waardoor ze doorgaan met werken ondanks de problemen en obstakels die zich voordoen. Persoonlijk ben ik van mening dat met zoveel mensen die op dit terrein bezig zijn en bereid zijn hun resultaten openlijk te delen - zoals het MFMP - , we succes zullen zien. Het Internet heeft het voor ons mogelijk gemaakt om onze gelijkgestemde hoofden bij elkaar te steken en om gezamenlijk problemen op te lossen zoals we nooit eerder in de geschiedenis hebben gezien.

Zo heb ik bijvoorbeeld met een replicator gesproken (voorheen onbekend aan mij) die meldt dat hij bij zijn testen resultaten krijgt gelijk aan die van Parkhomov, en hij vertelde mij dat hij van plan is zijn experimentele bevindingen openlijk te delen in een verslag waarvan hij hoopt dat het LENR verder onder de aandacht zal brengen en anderen zal aanmoedigen het te repliceren. Van wat mij is verteld zal het niet al te lang duren voordat we het kunnen bekijken, binnen een maand hoop ik.

Ik vind het een spannende tijd en fascinerend om erbij betrokken te zijn. Ik word aangemoedigd door de spirit van het delen van kennis en experimentele resultaten dat nu openlijk gaande is. We kunnen van elk experiment iets leren, wat het resultaat ervan ook is en ik wil iedereen die op ontdekkingsreis is aanmoedigen door te gaan met het werk.


  Share


TERUG NAAR PAGINA ARTIKELEN